Langzaam aan begint het te wennen

0
1205
Dennis achter zijn laptop thuis

We zitten nu inmiddels zo’n drie maanden thuis. Langzaam aan begint het te wennen.

Wij zijn thuis met z’n vieren: mijn vrouw, dochter (19) en een zoon (14). Onze dochter valt in de risicogroep in verband met haar astma. Hier waren wij dus al snel van de noodzaak doordrongen om snel alle luiken dicht te doen en contact te vermijden. Dit gebeurde bij ons op woensdag 11 maart, ruim voor de landelijke lockdown.

Sindsdien zitten we met elkaar de hele dag thuis en gaan we alleen naar buiten voor de boodschappen, het maken van een wandeling rondom het huis en af en toe rij ik naar het strand voor de nodige ontspanning. Rare en bijzondere tijden zijn het. Aan de ene kant is er onzekerheid hoe alles zich ontwikkelt; komt er een tweede golf en zo ja, wanneer dan? En de verbondenheid die we thuis met z’n vieren ervaren. Want de hele dag met elkaar thuis zijn, doet wel wat met je. Ik kan daar eerlijk gezegd ook van genieten en had niet gedacht dat dit eigenlijk heel soepeltjes zou verlopen. We hebben elkaar in ieder geval nog niet de tent uitgevochten.

Maar aan de andere kant mis ik zoveel dingen. Het fysieke contact met collega’s en klanten bijvoorbeeld. Ik leef op en word blij als ik mensen in de ogen kan kijken, een schouderklopje kan geven of gewoon effe lekker kan lachen en dollen. Dat is er nu helaas niet bij en dat maakt me af en toe ook angstig. Ik droomde er een paar dagen geleden zelfs van.

Normaal onthoud ik mijn dromen nooit, maar deze wel. Ik dacht aan de lanceringen van Delft.business. Bij iedere lancering staan Nannette, Sabine en ik bij de ingang om onze relaties te ontvangen en een hand of drie dikke zoenen te geven. Ik werd wakker en dacht in eerste instantie: ‘Dat gaat nooit meer gebeuren’. Maar in mijn droom had ik blijkbaar ook direct de oplossing bedacht. Ik moest denken aan Jaïr Ferwerda, de locatie-interviewer van actualiteitenprogramma’s Jinek en Beau. Bij hem zag ik voor het eerst de uitschuif-microfoon op anderhalve meter. Ik dacht, dat wordt de oplossing voor mij. Ik zoek twee grote stokken waar ik grote handen aan maak. Als mensen dan binnenkomen leg ik die op hun schouder, zodat ik iedereen op afstand, maar wel met enige vorm van verbondenheid kan ontvangen. Aardig bedacht toch?

Maar zonder dollen: de wereld ziet er anders uit zolang er geen medicijn beschikbaar is. Dat worden andere lanceringen dan je van ons gewend bent. Vorige week was onze eerste online lancering. Zo vinden we altijd wel weer een oplossing. En laten we eerlijk zijn, er zijn veel ergere dingen. Ik weet één ding zeker: we gaan ons aan alle voorschriften houden en 1,5 meter afstand nemen van elkaar, zodat er geen tweede golf ontstaat. Laten we tot die tijd ook blijven genieten van de kleine dingen in het leven, want wees eerlijk: wat hebben we eigenlijk nodig in tijden van crisis? Elkaar!

Dan ga ik nu een kop thee voor mijn vrouw en kinderen maken en voor mezelf de kapper bellen, want na al die weken lijk ik net het Grobbekuiken uit Tita Tovenaar.

Take care en tot… hopelijk binnenkort.